Жинақ
48 өлең
Әуелі аят, хадис сөздің басы, Қосарлы бәйіт, мысал келді арасы. Қисынымен қызықты болмаса сөз, Неге айтсын пайғамбар мен оны Алласы.
Жұп-жұмыр болған жырлары жылдармен бірге жылжыған, Салиқалы сөзімен
( С.Томановқа) Арамтамақтар, Адамсымақтар,
Ақын өлді, көрпесі көрдің құмы, Білмейтіні осы ғой елдің мұны. Шарана-жыр тербеткен шайырларды, Шаршататын жалғыз-ақ елдің мұңы.
Олар... Сонау қария ғасырда Күмбезді көк етіп, Төсекті жер етіп жаратқан даланың,
Іш-сыртым иістеніп, іріңдеп, Ит талап жүрегім жыртылсын. Қабырға сүйегім сөгіліп, Тіл-жағым түбінен қырқылсын.
Астана жұртын айналған… (Махамбет) Анау…
Анадан адал сүт еміп, Қасиет құтыңды білдік. Атадан адал қан алған, Көк түркі тұқымы едік.
Шіркін, ана зәулім үйдің ғажабы-ай, Онда тұрған адамдарға бақ қонған, «Таз үкімет» біз сияқты сорлылар Тамсансын деп сап қойған.
(Еркін Шүкімәнға) Cал Біржан, алдыңызда Ақан, міне! АЛАПАТ...
(Қайрат Рысқұлбековтың рухына) Обалымды О дүние шешеді, Бар болғаны, адаммын һәм мүрдемін.
Келген жағым жер еді, Кетер тұсым көк еді... (Автор)
Билікті сүймеймін Қазақты сүймейтін, Еміреніп тегіне тартпаған, Апайтөс ұлына жәрмеңке тәшкісін сүйретіп,
I ( М.Ешекеевке ) Алты қырдың астынан ұйтқып бір соққан дауысы
«Тар жол, тайғақ кешумен» қазағым қайғы көп көрдің, Шерленіп жүрді жүрегім
Қара өлең – қабырғам кеңестім, Ойласам бес күндік елеспін. Алланың құлы едім, ол рас, Ақшаға құл болған емеспін.
Дүние! Иленудемін иіңе, Төсекжады ұлдан қайыр жоқ, Тұтқаңа болмақ кім ие?
Мен кетемін... тақап қалды-ау жарты күн, Жарты күннің қайтсем екен артығын. Сен естелік қалдыр дейсің қиылып, Не қалдырсам екен саған, жарқыным?!
Жел шашақты жылқы күндер жосыған, Айтатұғын арызым бар, тоқташы. Қара жұрттың қалтасымен жазылған, Қайран менің,
Қазадан қара басты ап қашуға, Әмірің қайда Тәңірмен соттасуға. Сен анаңның туғанда құрсағынан, Атың тұрған ажалдың тақтасында.
Әкем қойшы, қойларға пайдалы адам, Кезінде оқу кезбей ай қараған, Әлсізді басқа теуіп ойнайтұғын, Замананың боларын ойламаған.
Томар бастар немене тындырады, Көбік сөзбен көңілді сындырады. Бір көкемнің тойымсыз жанарынан, Мың момынның дауысы шыңғырады.
Қарғам, маған қайғылы деп кінә артпа, Тұл тірліктен тұншықпаудың айт емін, Кіл мұңсыздың тірі өлігін көргенде Тітіркенбей, қайтейін.
Әлемді жаратқан, Алла, Әкемді жаратқан, Алла, Адамды жаратқан, Алла, Анамды жаратқан, Алла,
Ауасы аққу аңқып сай гүлдеген, Мамырдың қай жерінен қайғы көрем. Жарықтық, жасыл көйлек жаз туғанда, Жұлдыз жусап, аспанда ай бүрлеген.
Бидайықтың көл шайқаған жалғызы... (Сүйінішұлы Қазтуған) Мен, мен едім, мен едім,
Мен кешегі жылдары Кеудемді шалқақ ұстаған, Жақпардың жалқұз басы едім. Орақ тілім от бүркіп,
Айкезбе болған пенде едім, Қос көлімнен қан аққан, Қос жағымнан зар аққан, Күрсінісіме күн сіңіп,
Қоңыр дауысын құбылтып, Жайлаудың желі гуледі. Гулеген желге ырғалып, Ақ қайың ару биледі.
Жамағатқа жазғанша күлкілі өлең, Тақыр шабын тағдырдың түртіп өлем. Адамзатқа арғымақ жыр түлетем, Жүрегімің жып-жылы үлпілімен.
Дүниеге келмей бақ, Келсең бірақ өлмей бақ. (Қорқыт)
Бесік пен бейіт бір ұғым, Бейіт те сенің сыңарың. Алшақ деп әсте ойлама, Арасы жақын бір адым.
Адамзаттың асыл тәжі, Пайғамбар Жолың жұпар болғаннан соң сізге ердік, Артыңыздан ақиқатты айтуға, Сізден кейін үр жалғанға біз келдік.
Мен қазақ едім! Алдыменен Алладан ар сұрағам, Содан кейін ақ адал мал сұрағам. Таңдайымда тарихым таңбаланып,
Сен жаным, еске сақта! Бес күндік үр жалғанның баянсыз бекерлігін,
Сені сүю – әлемге маңдайдан нұр тарату (Тыныштықбек) Сені ойласам, ойым – он сақ , миым –у,
Түн. Өзгелер уыз ұйқы ұртап алған, Кірпігім сусар басын шыққа малған. Ойларым зеңгір көктен ою тіліп,
Бір құрсақтан дүреген жетінші едім, Жан азабым жүйкемді жұлмалаған. Бір білерім, ол рас, өткінші едім, Маңдайымды мың қайғы тырмалаған.
Ер өтті, ет жүрегін шоқтай қарып, Қаңтардық, қаракөкті қақпайладық. Дауылы қос ішекті керней-керней, Таласбек домбыраға кетті айналып.
Бұрын шын бар бүгін шын, Ертең шын бар үш бөлек. Керегі жоқ бұлардың, Бұзылмайтын шын керек.
Бөкен жон, бөрте қыраттар астында Шөптермен жабылған, Ақсөңке сүйектер сөйлейді, Не түйдік аруақтар зарынан?!
Шер толқытса шығады. Тағы да торығу, Тағы да алдану, (Асан Қайғы) Қарынның қамы үшін,
Ұйқымен кірпігімді құлыптап ап, Мен бейшара, жатқанда ашық ауыз. Жаратқанның сәулесі жырға айналып, Көкірегіме кетіпті жұмыртқалап.
I ...Әрбір істе қазақ исі аңқығанын, Тірлікте көзімізбен көреміз бе?.. (Ғ. Қараш)
Хаққа сенем, ал басқа неге сенем? Және жәми жалғанның кеңесінен, Ант етемін адамзат ешқашан да, Аса алмаған өзінің өңешінен.
Кеудеңдегі мамырлаған дүрсілден, Менің тайқы маңдайыма нұр сіңген. Жан дүнием жап-жасыл боп бүрлеген, Жанарыңның исінен.
(Міржақып пен Хақназарға) Қан-шежіре тамыр тартқан мәңгіге, Біздегі қан –
Біздің өмір – қара тірлік, қара нан, Қара түннің қауызынан зар алғам. Мен о баста жерге келмей тұрғанда, Жатыр деген жарты әлемде жаралғам.