Алас

Алас
...Бақсы айтады екен «Әлихан келсе, жын қашады» деп.
(Смахан Бөкейхан)

Әлихан өлген жоқ,
кие өлді,
Киесіз бұл жердің
төсінен жын өрді.
Әттең, шіркін,
сарала қамшыны сусытып
төбеге үйірсем,
Іштегі ордалы қара жын
безіп шығар ма бұл елден.
Қан-сөлі қарайған,
Көмейі күрмеліп,
жанары алайған
мына елге
«Жынды су» дұғасын қайтарып,
Тасаттық берсем бе?
Тіктеліп кетпесе,
Үшбу қайыра дем салып
бетіне су бүркіп
ұшықтап көрсем бе?
Әттең...
әлпеті сұрланған,
Ішегі мұздаған,
Ұяты жоғалып,
зияты жынданған
қауымға
дәрменім жетер ме?
Жерошақ айналып,
Аластап аршамен бір көрсем,
Апырай... айығып кетер ме?
Алас, алас, алас
шіркін...
Аласым қабыл боп
Тамырды арда қан жуар ма?!
Рухым тік шапшып,
Тасты да қақ жарып шығар ма.
Көңілім тазарса,
Кием оралса,
Қайыра Әлихан
Қайырылып туар ма?!