مەن كەشەگى جىلدارى

مەن كەشەگى جىلدارى
كەۋدەمدى شالقاق ۇستاعان،
جاقپاردىڭ جالقۇز باسى ەدىم.
وراق ءتىلىم وت بۇركىپ،
ومىراۋىما كەك تۇنعان
كوك ءبورىنىڭ جاسى ەدىم.

مەن بۇرناعى جىلدارى
ءدۇريا كورپە استىندا
اققۋعا ءتانىن سۇيگىزگەن،
نەكەلەسكەن جارتىمنىڭ
تال مويىنىن تالدىرىپ،
اق تاماعىن يدىرگەم.

مەن كەشەگى جىلدارى
قايمانا جۇرتپەن قايعىرىپ،
جۇدەسە بىرگە جۇدەدىم.
جىلاعاندى جۇباتقان
ميۋالى اعاش ىسپەتتى
كۇن جۇرەكتى ۇل ەدىم.

مەن بۇرناعى جىلدارى
جاناتتان ىشىك جامىلعان
پاڭ ەدىم، ءارى اق ەدىم
بەلدەمەمنىڭ تۇسىنان

بەسىكتىڭ تابى كەتپەگەن
كۇناسىز ءسابي پاك ەدىم.

اھ، داريعا-اي، كەشە مەن
بۇلان ساندى بۋرا ەدىم،
كەۋدەمە نامىس قايناتقان.
اق توبىق اتتىڭ ۇستىنەن
بۇرشاق-بۇرشاق تەر ساۋىپ،
جەلكەسىن جەلگە شايناتقان.

مەن كىم ەدىم، كىم ەدىم؟!
تىلىنەن سۇڭقار تۇلەگەن،
تىلەگىن حاققا تۇزەگەن،
ماحامبەت سىندى جامپوزدىڭ
تۇياعىمەنەن توقىلىپ،
ارتىندا قالعان ءىزى ەدىم.