حات

حات

كەۋدەڭدەگى مامىرلاعان دۇرسىلدەن،
مەنىڭ تايقى ماڭدايىما نۇر سىڭگەن.
جان دۇنيەم جاپ-جاسىل بوپ بۇرلەگەن،
جانارىڭنىڭ يسىنەن.

قاڭتارىمنىڭ قارا شاشىن تارقاتىپ،
سەنى ءسۇيدىم ساۋىرىڭنەن وت الىپ،
ءسۇيدىم سوسىن، ون سەگىز مىڭ عالامدى،
ومىراۋىما قوتارىپ.

جانارىمنان جاسىل بوياۋ اعىلىپ،
ق ۇلىن مۇشە، قۇس ءۇنىڭدى ساعىنىپ.
بوزامىق تاڭ بوزارعاندا كوز ىلەم،
كىرپىگىڭدى جامىلىپ.

الىستاسىڭ... ارامىزدا كۇن وتكەن،
ساعىنىستىق سارى ءتۇستى جۇرەكپەن،
سەنىڭ حاتىڭ – تاعدىرىمنىڭ پەيىشى،
پەرىشتەسىن دۇرەتكەن.

سەنىڭ حاتىڭ تالىپ جەتكەن قاناتىن،
سالقىنداتىپ قاراشىعىما مالاتىن.
جان دۇنيەم جازۋىڭداعى جۇپارعا،
سىبىزعىسىن شالاتىن.

حاتىڭ كەلدى...
ءداتىم شىداپ ايتالمان،
وزەگىنە وكىنىشتەن زار تولعان،
جازۋىنان جان الەمى قورلانىپ،
جانارىنان قان تامعان.

بوز جۋسانى بۇرلەگەندە جانىمنىڭ،
قالقام، نەگە قاناتىمدى قايىردىڭ؟
قاسىرەتىمدى كەرتىپ جازدىم سول ءتۇنى
قابىعىنا قايىڭنىڭ.

قاڭباق شالداي قاڭعىتقان سوڭ سىناق كۇن،
ءون بويىمدى ولەڭ ەتىپ جىلاتتىم.
كوڭىلىمدەگى قىل قوبىزدىڭ ءبىر تالىن،
كوز جاسىما تۇتاتتىم.

سولاي جانىم، سول قابىرعام تۇسىندا،
مەن قىسىلدىم، سول قىزىل ەت قىسىلسا.
كىسەندەلىپ، بەۋ، پەرىشتەم، سەن تۇردىڭ،
كىرپىگىمنىڭ ۇشىندا.

تايقى ماڭداي ءعارىپ باستى سەندەلتىپ،
جاستىعىما جازىقسىز جاس جەرلەتىپ.
كەتسەڭداعى ەسىمىڭدى كەلەمىن،
ەرىنىمدە تەربەتىپ.