قۇسا

قۇسا

قارعام، ماعان قايعىلى دەپ كىنا ارتپا،
تۇل تىرلىكتەن تۇنشىقپاۋدىڭ ايت ەمىن،
كىل مۇڭسىزدىڭ ءتىرى ولىگىن كورگەندە
تىتىركەنبەي، قايتەيىن.

قوڭىر كەشتەن قويۋ-قويۋ وي ۇرتتاپ،
سەرت بايلاسقام ىڭىرمەن.
قايىرىمسىز پەندەلەردەن قامىعىپ،
قاراشىعىم حات جازادى تۇنىمەن.

ءتاڭىرىنىڭ تامشىسىنان جارالعام،
ءاي، ەسەر ەل، تابانىڭدا ەزىلدىم.
ۇياتىڭدى ۇشىقتاسام دەپ ەدىم،
مولدىرىمەن كوزىمنىڭ.

قۇسالىقتان قوبىز مۇڭنىڭ مەندەگى
قىل ىشەگى ءدىر ەتكەن.
كۇرسىنىستىڭ كۇلبىلتەسىن مازداتتىم،
تاعدىرىڭدى تۇيسىگىمە تۇنەتسەم.

كۇن باتىستىڭ كۇيرەۋىنەن جالىقتىم،
سوسىن تاعى ايتپاق ءسوزدى ىركىدىم.
ولار ماعان كورسەتپەكشى ونەر دەپ،
كورپەسىنىڭ بۇلكىلىن.

كورپەسىنە كۇنا جاققان، «اناشىم»!
قارا جۇرتتى قايدا تاستاپ باراسىڭ؟
ەم قونبايتىن ەسسىزدەرگە نە دەيىن،
ەرمەك قىلعان ەكى اياقتىڭ اراسىن.

جەردىڭ بەتى تولعان پەندە ءتاۋباسىز،
ەندى ولارعا ەشتەڭە دەپ ايتالمان.
جالعىز يەم، جار بولا گور ق ۇلىڭا
ادام تەكتەس شايتاننان.

بيىك-بيىك مىنبەلەردەن سويلەيدى
قارىنى توق قۇمايلار.
كىسى جەگىش كەڭسەلەردىڭ ىشىندە
وتىرادى قۇدايلار.




سول قۇدايلار سورپا جۇتىپ سورىمنان
جىلاتادى مەن بەيشارا ءعارىپتى.
وجدانىمدى وتقا جاعىپ ويسىزدار،
وبالىمنان ويىنشىق جاساپ الىپتى.

كۇلدىر-كۇلدىر كۇڭىرەندىم نە پايدا؟
كۇن تۇتىلىپ ىشىمدە.
تالقان بولعان تاعدىرلار-اي، قايتەيىن،
تىرشىلىكتىڭ تىسىندە.