الاش

ولار...
سوناۋ قاريا عاسىردا
كۇمبەزدى كوك ەتىپ،
توسەكتى جەر ەتىپ جاراتقان دالانىڭ،
كوكپەڭبەك كولىنە شومىلىپ،
كوگىلدىر تاۋىنا سۇيەنگەن.
كومەيى كورىكتەي ات مىنگەن ۇلدارى
كۇلتە جال كۇرەڭمەن جەر ءجۇزىن شارلاعان.
قۇلجاداي قىزدارى
توبىقتان توگىلگەن شاشتارىن،
سەمسەردىڭ جۇزىمەن تاراعان.
الاشتىڭ وعىلان ۇلدارى

وسىنداي تامىردان قان الىپ،
وسىنداي قۇرساقتا جارالعان.

شاتتىعى شاناقتان كۇي بولىپ ورەكپىپ،
قايعىسى قوبىز بوپ مۇڭ شاققان.
نايزاسى جاسىنداي جارقىلداپ،
جاڭبىرداي سىركىرەپ جەبەسى
جاۋىنا ءتىل قاتقان،
دۇشپانىن تەپ-تەگىس جۋساتقان،
باباسى ءتارىزدى،
دالاسى سەكىلدى اۋماعان.
ارقانىڭ جەرىندەي ارقاسى جاپ-جالپاق،
التايدىڭ شىڭىنداي رۋحى تىم اسقاق،
ارمانى –
الاتاۋ قۇزىنداي تالىقسىپ كوز ۇشتا،
اجالى –
كەرىلگەن كيىكتەي تىم سۇلۋ، تىم قىسقا
الاشتىڭ ايماڭداي ۇلدارى!

كەش تۇسسە كۇڭىرەنىپ،
بوزدايدى بۇل دالا
بوزداقتار ۇنىمەن،
بىلمەيدى-اۋ وسى ءۇندى
بوزوكپە ۇلدارىڭ،
كىندىگىن كىرلەتكەن
جەلەتەك قىزدارىڭ،
بىلمەيدى-اۋ سول ءۇشىن
ساۋلى ىنگەن سەكىلدى ساي-سۇيەك سىزدارىن.
تاۋەلدى رۋحتى
ءتاڭىر دە كەشىرمەس،
كەشىرمەس جەر باسىپ ءجۇرۋدى،
اللانىڭ ءار كۇنى «ازات» دەپ زارلانار،
الاشتىڭ وعىلان ۇلدارى
سول ءۇشىن مەرت بولىپ،
سول ءۇشىن ءشاھيت بوپ ءولدى ولار.

ولەرمىز ول راس،
قابىردەن جولدانعان
قۇدايدىڭ حاتى بار،
ول ءبىزدى شاقىرسا، شىندىققا شاقىرار.
اعىلعان حاتتار-اي
قاناتى تىم ىستىق،
كىمدەرگە جەتتى ەكەن نۇكتە بوپ؟!
بەس كۇندىك بۇل ءفاني
بەس قۇلاش ماتامەن ورالىپ،

تىم الىس قاشىققا جولدانار،
ويتكەنى بىزدەگى
ءومىردىڭ مازمۇنى
ءولىمنىڭ تىلىمەن وقىلار.

ولار...
القىمى ساباداي
اجالدىڭ پىراعىن كىسىنەتىپ،
اللاسىن كورمەككە
اسپانعا اتتانعان عايىپ بوپ،
بۇل نەتكەن قايسارلىق!
ولسەم عوي شىركىن-اي،
وسىلار سەكىلدى ءشايىت بوپ.
كەشە...
كەڭەستىك بوداندىق
مەنىڭ كۇپ-كۇرەڭ قانىما سۋارىپ،
قىپ- قىزىل تۋ ىلگەن
كەرمەك جاسىمدى
كەكەتە سىمىرگەن.
مەن سودان...
الاش بوپ ءۇزىلىپ
ازات بوپ قايتادان تىرىلگەم،
تىرىلگەم...
جۋساننىڭ بۇرقىراپ بۇرىنەن...