استانا

استانا

استانا جۇرتىن اينالعان...
(ماحامبەت)
اناۋ…
ورحون مەن ەنيسەي بويىندا،
جەبەمنەن جەل تۇرىپ،
جەتى ايلىق جورىقتان
تۇلپارىم ەنتىگىپ،
مىناۋ ەۋروپا
ەتەگىن جابالماي جۇرگەندە،
مەنىڭ رۋحىم جازىلعان
كونە تاستارعا
كۇلتەگىن تىلىندە كەرتىلىپ.

مەن سودان
بۇرقىراپ جوڭكىلگەم بۇلتتاردىڭ كوشىمەن،
نايزاعاي ويناتىپ
نايزامنىڭ ۇشىمەن،
كۇپ-كۇرەڭ كۇن جانىپ
كەۋدەمنىڭ ىشىنەن،
كۇمبىردە-كۇمبىردە كۇن وزعان كەزىمدە
تاريحىم جازىلعان تاۋلاردىڭ يسىمەن،
مەن سودان…
تاس بولىپ كىسىنەيىم.

مەن ءوزى كىم ەدىم؟!
قوبىزدان قۇلاعان
قورقىتتىڭ ءسوزى ەدىم.
كاۋىردىڭ موڭىرەگەن ءتورت قىرلى جەبەسىن
ەسىكتەي كەۋدەممەن بوگەدىم.
قازاق بوپ ويانىپ،
ازات بوپ كوز ءىلدىم.
ەي، مەنىڭ كيەلى استانام،
سەن –
تۇركىنىڭ تۇياعى
وعىزدىڭ كوزى ەدىڭ.

بۇل استانا –
ساقتاردىڭ تاعدىرى،
عۇنداردىڭ ءامىرى،
وسى ولكە مىنا جەر
سولاردىڭ ءقابىرى،
بۇل – مەنىڭ جەڭىسىم،
بۇل – مەنىڭ زارىعىم،
ءيا، مەن…
شاھارعا اينالعان
ءشاھيتتىڭ قانىمىن.

استانا!
اسان قايعىنىڭ ارمانى،
ارمانعا توگىلگەن
قانمەنەن قايعىنىڭ
قانشا ەكەن سالماعى؟!
اتتەڭ، وسىن-اۋ
توپىراعىنان تەك قانا ازاتتىق اڭقىعان،
اللانىڭ امانات بورىشىن
بيلىكپەن،
بيىك ۇيلەرمەن ولشەگەن پاقىرلار،
سەنىڭ اتىڭدى –
الاسا ويلارعا
قۇربان عىپ الماسا بولعانى.