دوسقا سىر

قارا ولەڭ – قابىرعام كەڭەستىم،
ويلاسام بەس كۇندىك ەلەسپىن.
اللانىڭ ق ۇلى ەدىم، ول راس،
اقشاعا قۇل بولعان ەمەسپىن.

ءۇي جالدايم!
ءۇيسىزدىڭ ءبىرىمىن،
ەركىندىك قۇنىڭدى ۇعىندىم.
كىسىگە كىرىپتار (قايراندا)
قاباققا قامالعان عۇمىرىم.

ءبىر دوسىم جاسىنداي وت ەدى،
اللاسى اسپانعا اپ كەتتى.
باسىنا باسپانا تيگەنشە
باقيلىق بوپ كەتتى.

تىرىڭدە جانسەبىل، كۇيكى كۇن،
جان عوي بۇل تانىڭنەن ۇركەتىن.
بيىككە زىمىراپ ول كەتتى،
بىزدەرگە قالدىرىپ شيكى ەتىن.

بەس كۇن مەن قوشتاستى ءبىر ەسىم،
پانيدەن تابا الماي ۇلەسىن.
قۇرلىققا تويماعان قۋ قۇلقىن،
قۇنىڭدى قابىردە بىلەرسىڭ.

دوستىم-اي!
سەن عانا ەمەسسىڭ سەندەلگەن،
تالايلار كوز جاسى كولدەگەن.
قانشاما وبال مەن ۇمىتتەر،
ۇكىمەت ۇيىندە جەرلەنگەن.

قايتەرسىڭ، قارا باس ساندالعان،
جۇرەكسىز، جىلۋسىز جانداردان.
تەڭگەگە تۇتىلگەن وڭدەردەن،
تەمىرگە اينالعان تاندەردەن.

ەي، دوسىم، بۇل سوندا كۇپىر مە؟
كوزدەر كوپ ەتى وسكەن بۇل كۇندە.
بەسىككە بولەنگەن پەندەنىڭ،

 بەيىتكە سىيماۋى مۇمكىن بە؟