ماداق

الەمدى جاراتقان، اللا،
اكەمدى جاراتقان، اللا،
ادامدى جاراتقان، اللا،
انامدى جاراتقان، اللا،
ساعان ماداق بولسىن، ماداق!

ەي، اللا!
سەن جاتىرعا سالعان جالعىز ءدان،
قارا جەر بەتىندە قوعاداي قاۋلاعان.
از عانا عۇمىرى اقشاعا ساتىلىپ،
اسقازان الداعان،
قوساياق ق ۇلىڭنىڭ قىلىعى
الگى... قارا شىبىنداردان اۋماعان.
بەسىكتەن بەيىتكە جوسىلىپ،
وتسە دە عاسىرلار نەشە مىڭ.
حيكمەت كىتابىن مەڭگەرمەي،
اسپادىق تاعىلىق كەسەلدەن.
قۇدايسىز جۇرەكتى تۇلەنگە بيلەتىپ،
توعىشار تۇرعىنى بوپ الدىق،
كەڭىردەك دەيتۇعىن كوشەنىڭ.
كوزىمنەن كوگىلدىر جاپىراق بۇرلەتىپ،
جىلادىم...
جالاڭاش كوشەلەر جانىمدى كىرلەتىپ،
قارا جەر ۇستىندە كۇپ-كۇرەڭ تىرشىلىك،
ادامزات اداسىپ بارادى
بارادى تاعى دا
ەكى اياق ۇستىنە جەمتىگىن سۇيرەتىپ.
بوكسە مەن بوتەلكە تۇبىندە،
جىنىققان دۇبىرگە.
شىرمالىپ بۇل ءپاني
كوشسە دە كورپەلىك ىلىمگە...
تابيعات سويلەيدى،
جاپ-جاسىل، تۇپ-تۇنىق
قۇدايدىڭ تىلىندە.
سول ءتىلدى تۇيسىنەر جۇرەكتى شاڭ باسىپ،
نەگە مەن قۇلاتتىم ەڭسەمدى؟
تاعدىرىم – تامشىنىڭ ولشەمى،
جوق ەدىم، بار ەتىپ،
قۇرساقتا ءجۇزدىرىپ،
قۇرلىقتا تۇرعىزعان، راببىم،
سول ءۇشىن سۇيەمىن مەن سەنى.
جوق ەدىم باسىندا،
اللانىڭ بۇيرىعى مورلەنىپ،

ماڭدايدىڭ تۇسىنا.
عالامنىڭ كوگىنەن جۇلدىزداي سورعالاپ،
ءسوز بولىپ وياندىم قالامنىڭ ۇشىندا.
بەس كۇنىم بەرىلگەن ادامدىق پىشىندە،
التىنشى ۋاقىتتى كورەمىن تۇسىمدە،
سول ءتۇستى ىزدەدىم شارق ۇرىپ جالعاننان،
سويتسەم ول ءجۇر ەكەن «ارۋاقتار» ىشىندە.
قۇسني عالامنىڭ قۇس جەتپەس شەگىندە،
قاۋىشىپ قارالى ولىمگە،
ادامي قاۋىزىڭ اسپانعا ءبۇر اتار،
التىنشى ۋاقىتتىڭ دەمىندە.
ءبىز ءسويتىپ،
ەرتەڭ بە، بۇگىن بە؟
تابىتتىڭ بۇلدىراپ تۇبىندە،
كوگىلدىر الەمگە كوش تۇزەپ،
سويلەيمىز مۇباراك
ءبىر عانا قۇدايدىڭ تىلىندە.