ناما

ناما

ايكەزبە بولعان پەندە ەدىم،
قوس كولىمنەن قان اققان،
قوس جاعىمنان زار اققان،
كۇرسىنىسىمە كۇن ءسىڭىپ،
كوكىرەگىمنەن تاڭ اتقان،
مەن – اقىن دەگەن شەرلى ەدىم.

اققۋدا قۇستىڭ قانىمىن،
كەرتولعاۋ جىردىڭ زارىمىن.
قارا ولەڭىمە قادادىم،
قاراشىعىمنىڭ مامىعىن.
اسپاني قانات قيالدان،
ءتاڭىرىسى جەبەپ سىي العان.
قۇس ءمۇسىن ولەڭ ءدۇر ەتكەن،
كومەيىندەگى ۇيادان،
مەن – اقىن دەگەن شەرلى ەدىم.

كوزىندە تەڭىز تۋلاعان،
كوگىندە قيال شۋلاعان.
اناعا ءتانى سىيعانمەن،
دالاعا ءتانى سىيماعان.
تىلىنەن نوسەر سەپتىرگەن،
جۇپار داۋىسى كوك تىلگەن.
تاڭدايىن نۇرعا توعىتىپ،
ماڭدايىن جەلگە وپتىرگەن،
مەن – اقىن دەگەن شەرلى ەدىم.

كەۋدەمە قونعان ۇيرەكتىڭ،
كوزىنەن تامشى بۇرلەتتىم.
ومىراۋىنان وي ساۋدىم،
قارا ولەڭ دەگەن دىردەكتىڭ.
ءتاڭىرى دەگەن ءبيىمنىڭ،
ءسوز دەگەن عاجاپ سىيىمىن.
دومالاق باسپەن كوتەردىم،
دوڭگەلەك جەردىڭ كۇيىگىن.

ەسىنەن ولەڭ ەسىلگەن،
كوك ۇيرەك ۇشقان توسىنەن.
قاپ-قارا جەردە تۇرعانمەن،
قاعازدا عۇمىر كەشىرگەن،
مەن – اقىن دەگەن شەرلى ەدىم.

حاھنامامدى ايتسام قاۋمانا،
ولەڭدەي كيە ۇركەكتىڭ،
كوكىرەگىنە كۇن توكتىم،
شىڭىراۋدان ءسوز ساۋىپ،
قىبىن ءبىر تاپسام دەپ ەدىم،
قىزىل ءتىل دەگەن شيكى ەتتىڭ.

مەن – اقىن دەگەن اق اۋىز،
سولاي دا، سولاي مۇڭ شاقتىم،
انىعىمدى ايتسام ءبىر ءساتپىن،
بۇيرىعىمەنەن ءتاڭىردىڭ
اق قاعازدىڭ ۇستىنە،
اقبوكەن ويدى جۋساتتىم.