ءان

(ەركىن شۇكىمانعا)

Cال ءبىرجان، الدىڭىزدا اقان، مىنە!
الاپات...
قوبىز-كومەي، اسپان-كەۋدە.
ءبىر داۋىل كومەكەيدەن كوتەرىلدى،
«كەتپەسىن ءۇيدى جىعىپ، باقان تىرە».
كەۋدەدەن كەر دالانىڭ كەڭدىگى ەسىپ،
داۋىلى بۇيرا-بۇيرا بۇلت كوشىرىپ،
جۋسانداي جۇپار شاشقان مۇنداي ءاندى
جاراتقان ەتەر مە ەكەن ەندى ءناسىپ؟

پاي، پاي، پاي، نەتكەن داۋىس ءدىرىلى مۇڭ؟!
جانىمدى، جازعانىم-اي، ءۇزىلدىردىڭ.
مىناۋ كىم جەتى تۇندە جەلدەي ۇيتقىپ،
جەلپىگەن اق بوز ءۇيدىڭ تۇڭىلىگىن؟
ءان وسى ءار ناقىشىن التىنداتىپ،
ۇنىنە ۇزىلدىرگەن ءتان بالقىتىپ.
سىڭسىعان قاز بەن قۋدىڭ سۇڭقىلىنا
جانىڭدى ءبىر شايقاعان سالقىنداتىپ.

ابىزدىڭ دومبىرا عوي دۋالىسى،
الاشتىڭ ارۋاعى، بۇلا كۇشى.
سەزسەڭىز، ەڭىرەگەن ەكى ىشەكتەن
بۇرقىراپ بوز جۋساننىڭ تۇرادى ءيسى.
بۇل يىستەن اڭداساڭىز ماعىنانى،
جانىڭىز جۇپار بۇركىپ اعارادى.
سول مەزەت الپىس ەكى تامىرىڭنان
قان ەمەس،
قان ورنىنا ءان اعادى.

ەرەكە-اۋ، ەكى ىشەكتى ەمىندىرىپ،
شىرقاشى، شارادان ءبىر توگىلدىرىپ.
كۇمىستەي سىڭعىرلاعان ەستى ۇنىڭە
ەسىمدى ءبىر الايىن شومىلدىرىپ.