بەس كۇندىك ساۋلە ەدىم...

كەلگەن جاعىم جەر ەدى،
كەتەر تۇسىم كوك ەدى...

(اۆتور)
بەس كۇندىك ساۋلە ەدىم،
بەس كۇندىك كۇلكى ەدىم،
سودان سوڭ...
ءتورتۋىس توپىراق بۇركەندىم.
اسپاننان الىستاپ
كەتكەن بۇل ءپانيدىڭ
كۇنالى كوز جاسىن
قاعازعا ءسىمىرىپ،
قالامعا سۇرتەمىن،
جۇرەگىم نالاعا بويالىپ.

نيەتىم سويلەسە،
ماڭدايىم جازادى.
بىلسەم دە مەن مۇنى
اسپانعا اشپادىم
اقيقات سانانى.
الەمنىڭ ءار ءشوبى –
قۇدايدىڭ كىتابى،
قۇراننىڭ پاراعى،
تەك...
وقىلماي تۇرعانى بولماسا.

قوعامعا ءبارى ءبىر
سىلەكەي شيراتىپ،
اسىلىپ ولسەك تە.
پاراسات كۇمبەزىن تالقانداپ،
اقشاعا كومسەك تە.
وينايدى سول اۋەن
باياعى سارىنمەن
اتاق پەن مانساپقا،
تەمىر مەن تەرسەككە،
پەندەسىن بيلەتكەن.

كونە ساز كۇيىنە ەلىتىپ،
كيىك – كۇن قايدا ايعىپ بارادى،
رۋحى تىم اۋىر جارالى؟!
پەندەلىك پەردەسىن سيىرىپ،
مەنمەندىك دەرتىنەن تيىلىپ،
بۇل الەم

جۇرەكتىڭ ەسىگىن
قاي كۇنى قاعادى،
عارىشتىق تانىمعا باستاعان.