جەل شاشاقتى جىلقى كۇندەر جوسىعان،

جەل شاشاقتى جىلقى كۇندەر جوسىعان،
ايتاتۇعىن ارىزىم بار، توقتاشى.
قارا جۇرتتىڭ قالتاسىمەن جازىلعان،
قايران مەنىڭ،
مەملەكەتىمنىڭ اقشاسى.

جۇرەگىنەن جاراتقاندى وشىرمەس،
تيىن ەمەس،
ءتاڭىرىنىڭ ق ۇلىمىن.
الماستىرسام، ءسىرا، مەنى كەشىرمەس،
اياعىمنىڭ استىنداعى عۇمىرىم.

دۇنيەگە شاتىن جىرتقان پەندەنىڭ،
كورگەم تالاي كوك قاعازبەن ءسۇيىسىن.
ارام-ارام اقشالاردان سەزگەنمىن،
اجالىمنىڭ ءيىسىن.

وعان ءلاززات – جىلاپ عۇمىر كەشۋىڭ،
قۇداي بولۋدى ارماندايتىن ادام كوپ.
امالىڭ نە، ەڭكىش بولسا ەسىگىڭ،
ەڭكەيمەسكە شاراڭ جوق.

ءتاڭىر دەيدى،
تەڭگەسى كوپ ادامدى،
سوعان ءبارى جاعاتسىعان، كۇيلەگەن.
ويتكەنى بۇل دوپ-دوڭگەلەك عالامدى،
ءتورت بۇرىشتى كوك قاعازدار بيلەگەن.

قوس كوزىمدى ەڭىرەتكەن قوعام شىن،
ايتالماس ەم جارالعاندا باسقا بوپ.
جانىمداعى جالعىز عۇمىر ول دا وتەر،
جانارىمنىڭ جاپىراعىن جاستانىپ.

ەي، قارا ولەڭ!
قيالىڭنان سۇزىلگەن،
قارالى ويدىڭ قاۋىرسىنى مەن ەدىم.
بۋرىل ايدىڭ بۇتاعىنان ۇزىلگەن
بۋرىل ساۋلە سەن ەدىڭ.

 كوك ۇيرەگىم قايتقان تۇستا اي كەزبە
كوكىرەگىمە ءبىر عاجايىپ كۇي ەنىپ،
قاراشىق بوپ قالعىم كەتەم سول كەزدە
قارا ءتۇننىڭ قاناتىنا سۇيەنىپ.

ەكى ءومىردىڭ العاشقىسىن قۇسا عىپ،
ءتاڭىر ءبىزدى تۋىس قىلعان ۋايىمعا.
تىرلىگىڭدە-اق تىركەپ قويعان مۇشە قىپ،
قارا جەردىڭ استىنداعى قاۋىمعا.

ءاي، جىگىتتىڭ سۇلتاندارى، كەش بىلمەن.
عازالداردان قالعان دۇرىس وي الىپ.
ءبىر كۇن سەن دە ءوتىپ كەتپە بەس كۇننەن
قارا قولىڭ قىزىل قانعا بويالىپ.