ناما

ايكەزبە بولعان پەندە ەدىم،
قوس كولىمنەن قان اققان،
قوس جاعىمنان زار اققان،
كۇرسىنىسىمە كۇن ءسىڭىپ،
كوكىرەگىمنەن تاڭ اتقان،
مەن – اقىن دەگەن شەرلى ەدىم.

اققۋدا قۇستىڭ قانىمىن،
كەرتولعاۋ جىردىڭ زارىمىن.
قارا ولەڭىمە قادادىم،
قاراشىعىمنىڭ مامىعىن.
اسپاني قانات قيالدان،
ءتاڭىرىسى جەبەپ سىي العان.
قۇس ءمۇسىن ولەڭ ءدۇر ەتكەن،
كومەيىندەگى ۇيادان،
مەن – اقىن دەگەن شەرلى ەدىم.

كوزىندە تەڭىز تۋلاعان،
كوگىندە قيال شۋلاعان.
اناعا ءتانى سىيعانمەن،
دالاعا ءتانى سىيماعان.
تىلىنەن نوسەر سەپتىرگەن،
جۇپار داۋىسى كوك تىلگەن.
تاڭدايىن نۇرعا توعىتىپ،
ماڭدايىن جەلگە وپتىرگەن،

مەن – اقىن دەگەن شەرلى ەدىم.

كەۋدەمە قونعان ۇيرەكتىڭ،
كوزىنەن تامشى بۇرلەتتىم.
ومىراۋىنان وي ساۋدىم،
قارا ولەڭ دەگەن دىردەكتىڭ.
ءتاڭىرى دەگەن ءبيىمنىڭ،
ءسوز دەگەن عاجاپ سىيىمىن.
دومالاق باسپەن كوتەردىم،
دوڭگەلەك جەردىڭ كۇيىگىن.

ەسىنەن ولەڭ ەسىلگەن،
كوك ۇيرەك ۇشقان توسىنەن.
قاپ-قارا جەردە تۇرعانمەن،
قاعازدا عۇمىر كەشىرگەن،
مەن – اقىن دەگەن شەرلى ەدىم.

مەن – اقىن دەگەن اۋليە،
ار-يماننان كەندە ەمەن،
پايعامبار جولىن ءجون كورگەم.
سىيىسپادىم تىرلىكتە،
سىرتى – تەرى، ءىشى – بوق،
«ادام» دەگەن پەندەمەن.

كوكىرەگى جەلدەگەن،
كەۋدەلەردەن سەندەلگەم،
مەن – كەدەي دەگەن جۇرتتانمىن،
كرەسلونىڭ استىندا
كوزىمنىڭ جاسى جەرلەنگەن.

تۋرا ءبىر جولدى ءسۇيىپ ەم،
جاعىنۋ كەلمەي قولىمنان،
ول-داعى بولدى سورىمنان،
يىلمەپ ەدىم يت تىرلىك
جالعىز دا قالدىم، جالعان-اي،
جاعىمپازدىعىمنىڭ جوعىنان.

….بوتا تىرسەك، كيىك كۇن،
زاپىران جۇتتىم كۇيىكتەن.
زامانىم بىلاي بولعاسىن
يىعىمداعى جۇمىردىڭ،
ەكى ىنگەنىن ءيىتتىم.

دۇنيە-اي، بۇگىن مۇڭدىمىن...
بۇرىمدىمدى قۇل ەتكەن،

بۇرالقى ەتىپ جۇدەتكەن.
ەسىل دۇنيە-اي، نە دەيىن،
ەركە قىزىڭ نان تاپتى،
ەتەككە بىتكەن ءبىر ەتپەن.

بەس كۇندىك جالعان سىنادان،
تانىنەن تويات سۇراعان.
بوكسەگە باسى شىرمالىپ،
بوتەلكەدەن قۇلاعان.
ەي، قازاق ەركەك كىندىگىڭ.

عۇمىرى كەلتە شەشىلگەن،
شارانا كەتپەس ەسىمنەن.
كىناسىز مەنىڭ پەرىشتەم،
پىشاققا تۋماي كەسىلگەن.

الجاسقان ميدىڭ ماستىعى،
جەتىمدەر ءۇيىن اشقىزدى.
تالايدى ءالى ىستەتەر،
جۇرەگىمىزدىڭ تاستىعى.

ادامنان جازدىق ازاسىن،
اللادان بولعان قازاسىن.
ۋاقىتشا عانا عۇمىردىڭ
قاسىرەتىنە بايلادىق،
قۇنانبايدىڭ دا بالاسىن.

وسىنى ءقازىر ويلاسام،
قاسقالداق قانىم مۇزداعان،
قابىلان سۇيەك سىزداعان،
ءتاڭىرىنى ءسۇي، ايتپەسە
قوڭىرسىعان قۋ تىرلىك،
كىمدەردىڭ ارىن بۇزباعان.

ادام اتا بالاسى،
توسىڭە تابان باستىرما،
تىرلىككە بولا قاس قىلما،
ءسىز مەكەن قىلعان عۇمىردىڭ
بەس كۇنى جەردىڭ ۇستىندە،
شەكسىزى جەردىڭ استىندا.

مەن بوگدەگە سەنبەيمىن،
ءبىر كۇنى قايعى شەكتىرەر،
قابىرعاڭدى سوكتىرەر،

ول ەرتەڭ تۋعان تۇقىمعا
باباڭنان قالعان مۇردەنىڭ،
باس سۇيەگىن تەپكىزەر.
ساناڭا شىرە سالدىرىپ،
قاباعىنا قاراتار،
كەلەكەگە جاراتار،
كەۋدەڭنەن نامىس كەتكەن كۇن
ايۋاندىعىن اسىرىپ،
اياقتىڭ كۇسىن جالاتار.

قۇرساقتى جۇرتىم پاكتەگىن،
رۋحى سوندا ۇلتىڭنىڭ،
قاينارى سوندا قۇتىڭنىڭ،
ەسىڭدە بولسىن ەسىل ەل،
جات سارىپ كەتكەن جاتىردان،
جاقسى بوپ تۋماس تۇقىمىڭ.

ءور قازاقتىڭ تۇياعى،
كۇلدىر دە، كۇلدىر، كۇلدىر دە،
كۇلكىنى باسقا ءىلدىر مە،
اللانىڭ نۇرىن اڭساساڭ
كىرپيازىڭدى كىرلەتىپ،
كورپەڭە كۇنا سىڭدىرمە.

حاۋا انانىڭ جالعاسى،
بولمىسىڭنان ءبۇتىن ەڭ،
بەس كۇندىككە تۇتىلمەن،
ابىرويىڭدى ۇركىتسەڭ،
ۇشىنباي ما ۇرپاعىڭ،
ومىراۋىڭنىڭ سۇتىنەن.

حاھنامامدى ايتسام قاۋمانا،
ولەڭدەي كيە ۇركەكتىڭ،
كوكىرەگىنە كۇن توكتىم،
شىڭىراۋدان ءسوز ساۋىپ،
قىبىن ءبىر تاپسام دەپ ەدىم،
قىزىل ءتىل دەگەن شيكى ەتتىڭ.

مەن – اقىن دەگەن ءپىرادار،
سولاي دا، سولاي مۇڭ شاقتىم،
انىعىمدى ايتسام ءبىر ءساتپىن،
بۇيرىعىمەنەن ءتاڭىردىڭ
اق قاعازدىڭ ۇستىنە،
اقبوكەن ويدى جۋساتتىم.