پارىز

مەن قازاق ەدىم!
الدىمەنەن اللادان ار سۇراعام،
سودان كەيىن اق ادال مال سۇراعام.
تاڭدايىمدا تاريحىم تاڭبالانىپ،
مەنىڭ قوبىز تىلىمنەن تامشىلاعان.

اقىماقتار ارىڭدى ازىق ەتكەن،
قايران، قاس ساق قايراتىن قازىق ەتكەن.
اباقتىنىڭ اقىرعى دەمىمەنەن،
ازاتتىقتىڭ ەسىمىن جازىپ وتكەن.

ءسۇت ساۋلەڭ سۇيەگىمدە شاعىلىسقان،
قابىرعالى قازاعىم قارا داستان.
كۇرسىنىسىڭ كەۋدەمدە كۇڭىرەنىپ،
قاسىرەتىڭ قانىمدا ارالاسقان.

جيرەن ءسوز جىلقى بولىپ كىسىنەگەن
مەن ءسويتىپ كەڭىستىكتىڭ ىشىنە ەنگەم.
ۇكىمەتتىڭ ۇكىمى جەر ساتقاندا،
قۇلاگەردىڭ قۇساسى تۇسىمە ەنگەن.

ءتۇسىمنىڭ سوڭى ءبىتتى-اۋ ورمەكشىمەن،
جۇلدىزىم توبەمدەگى سونبەكشى مە ەڭ.
سول ءتۇنى جانۋاردىڭ جان ايقايى
جاس بولىپ جانارىمدا دوڭبەكشىگەن.

قۇلانىڭ قۇساسىنان تۇرشىگىپ مەن،
سويلەدىم جانارىمنىڭ بۇرشىگىمەن.
سول ءتۇنى دوڭگەلەك جەر جىلاپ جاتتى،
توپىراعىندا بابامنىڭ ءيىسى سىڭگەن.

كيەڭدى كوك قاعازدار بۋىندىرعان،
قاسىرەتىڭدى قايتەيىن، ق ۇلىن دالام.
مىنبەلەردەن وبالىڭ مەرتىككەندە،
ءمايىتىڭنىڭ باسىندا شىرىلداعام.

 مىنا قوعام، قاي قوعام، قۇسىق قوعام،
كەۋدەسىنەن ار-يمان ۇشىپ بولعان.
اللام-اي، ادامداردان جالىقتىم مەن
اقىل ەسى اقشاعا ۇشىقتالعان.

توبەمدەگى ءتاڭىردىڭ جان اڭسارىن
جەر بەتىنە جەتكىزۋ – بار اڭسارىم.
جازالاساڭ، ال ەندى جازالاپ كور،
اقىن دەيتىن ءتاڭىردىڭ قالامسابىن.

ايتىپ ولەم شىندىقتى كىر سىڭبەگەن
جەرگە ءتانىم تازارىپ كىرسىن دەپ ەم.
بۇ دۇنيەلىك ساعاتتىڭ تىقىلىندا
و دۇنيەمنىڭ جۇرەگى دۇرسىلدەگەن.