مەن

بيدايىقتىڭ كول شايقاعان جالعىزى...
(ءسۇيىنىش ۇلى قازتۋعان)

مەن، مەن ەدىم، مەن ەدىم،
مەن دەگەنىم كىم ەدى...
جانىم ءبىر جارىق نۇر ەدى،
جاراتقان ءامىر ەتكەسىن
جارق ەتىپ ولدا ءبىر كۇنى
جاتىرعا كەلىپ تۇنەدى.
مەن اقىن دەگەن اقيقات
اسپاننان تۇسكەن قالاممىن.
قاعازعا تۇنعان سىرىمىن
ون سەگىز مىڭ عالامنىڭ.
سامالىمىن قۇدايدىڭ،
سياسىمىن قۇراننىڭ،
تامشىدان ءتانىم دۇرەگەن
توپىراعىمىن تۇراننىڭ.

كەۋدەمنىڭ ءىشى كۇن ەدى
كۇمىستەن ەدى شۇمەگى....
اناۋ ءبىر الاس جىلدارى
ارۋانا جۇرتتان الىستاپ
كوگىمە قايعى تۇنەدى.
اي، ارۋانا جۇرت

مەن سەنىڭ
قايىرىلعان قۇستاي قۇتىڭنىڭ،
قاڭقىلداپ جەتكەن ءۇنىمىن،
قوبىزدان قويۋ ءتىلىمىن...
كۇركىرەپ اعار قانىڭنىڭ
كۇپ- كۇرەڭ تۇيىرشىگىمىن.
التايىم اسقاق اقىلىم،
سابىرىم ەدى سارىارقا،
ابايعا عانا ءىنىمىن.
حانزادا قاننىڭ تۇنىعى،
«...كول شايقاعان جالعىزدىڭ»...
كوزگە ءبىر باسار سىنىعى،
قازاقتىڭ قاراكوگىمىن.

مەن قازاقتىڭ سويى ىقىلاس
زاماندا زامان وتكەندە
قانىڭدا تۋار كۇن ەدىم.
قارا جەردىڭ استىنا
قايىرىلماس ساپار شەكەنمەن
قالامنىڭ سەرتى بىتكەنمەن
حالىقپەن بولار تىلەگىم...