مەن

مەن
ءومىرىم - ەلىمدىكى،
ءولىمىم- وزىمدىكى.
(حالىق دانالىعىنان)
مەن، مەن ەدىم، مەن ەدىم،
مەن دەگەنىم كىم ەدى...
جانىم ءبىر جارىق نۇر ەدى،
جاراتقان ءامىر ەتكەسىن
جارق ەتىپ ولدا ءبىر كۇنى
جاتىرعا كەلىپ تۇنەدى.
مەن اقىن دەگەن اقيقات
اسپاننان تۇسكەن قالاممىن.
قاعازعا تۇنعان سىرىمىن
ون سەگىز مىڭ عالامنىڭ.
سامالىمىن قۇدايدىڭ،
سياسىمىن قۇراننىڭ،
تامشىدان ءتانىم دۇرەگەن
توپىراعىمىن تۇراننىڭ.

كەۋدەمنىڭ ءىشى كۇن ەدى
كۇمىستەن ەدى شۇمەگى....
اناۋ ءبىر الاس جىلدارى
ارۋانا جۇرتتان الىستاپ
كوگىمە قايعى تۇنەدى.
اي، ارۋانا جۇرت مەن سەنىڭ
قايىرىلعان قۇستاي قۇتىڭنىڭ،
قاڭقىلداپ جەتكەن ءۇنىمىن،
قوبىزدان قويۋ ءتىلىمىن...
كۇركىرەپ اققان قانىڭنىڭ
كۇپ- كۇرەڭ تۇيىرشىگىمىن.
التايىم اسقاق اقىلىم،
سابىرىم ەدى سارىارقا،
ابايعا عانا ءىنىمىن.
حانزادا قاننىڭ تۇنىعى،
«...كول شايقاعان جالعىزدىڭ»...
كوزگە ءبىر باسار سىنىعى،
قازاقتىڭ قاراكوگىمىن.

جاراتىلدىم ءسوز بولىپ،
قۋاتىم كۇشتى كوشكىننەن،
قىزىلتاناۋ دۇرمەكتەن
ءوزىمدى ساقتاپ ءوستىم مەن.
عالامنىڭ سىرى قالامدا
عارىشتىڭ ءتىلى – اقيقات،
اياعىم جەردە بولعانمەن
اسپاندا عۇمىر كەشتىم مەن.

مەن قازاقتىڭ سويى ىقىلاس
زاماندا زامان وتكەندە
قانىڭدا تۋار كۇن ەدىم.
قارا جەردىڭ استىنا
قايىرىلماس ساپار شەككەنمەن،
قالامنىڭ سەرتى بىتكەنمەن،
حالىقپەن بولار تىلەگىم...