سۋرەت

ءتۇن.
وزگەلەر ۋىز ۇيقى ۇرتاپ العان،
كىرپىگىم سۋسار باسىن شىققا مالعان.
ويلارىم زەڭگىر كوكتەن ويۋ ءتىلىپ،
شولپاننىڭ شۋاعىمەن بۇلت جاماعان.

قاڭتار قاقاپ تۇرعانمەن قاباعىمدا،
تامىز تۇلەپ تۇرادى جانارىمدا.
بالكىم، مەنىڭ ارمانىم ءبۇر اتىپ تۇر،
اقپانداعى اق گۇلدىڭ ساباعىندا.

جىلجىمالى كەڭىستىك تۇرسىن قايتىپ،
كۇن مەن ءتۇننىڭ كەلگەنىن ءجۇرسىن ايتىپ.
كەشكىلىك قىزىل كۇرەڭ كۇن استىنان،
كولەڭكەلەر كەلەدى بۇرشىك اتىپ.

ولەڭ ىزدەپ جاتقاندا ۇركەر ءوڭدى،
بۇيىرىمنەن اق شۇلەن بۇلت ورەدى.
بۇعى ءمۇيىز قارا ءتۇن وسى ساتتە،
قابىرعامنىڭ تۇسىنا سۇيكەنەدى.

جەل قانات ءسوز بولماسام ەگەر دە مەن،
كۇنى ەرتەڭ كەمەڭگەرگە تەڭەلەر مە ەم.
كەۋدەمدە نايزاعايلى كۇن كۇركىرەپ،
جانارىم جاسىل جاڭبىر سەبەلەگەن.

جيرەن جىر جۇرەگىمدە اڭقىلداعان،
بورتە كۇن بۇيىرىمدە سالقىنداعان.
ءتوسىمنىڭ تۇنىعىنا قۇس شومىلىپ،
قاز ءۇنى تامىرىمدا قاڭقىلداعان.

قۇيقادان قيال ساۋىپ كۇن وتكەرگەن،
نەگە قۇشتار ەكەنمىن تۇنەككە مەن.
ۇركەردىڭ ۇرپىسىنەن كومەيىمە،
كۇپ-كۇرەڭ جىر اعادى شۇمەكتەگەن.

تۋلاعان تامىرىمنىڭ بۇلكىلى مەن،
قاي قايعىمدى ايتايىن، شىركىن، ولەڭ؟!
ءبىز دەگەن تامشى سىندى تاعدىرمىز عوي،
جالعاننىڭ جاس بوپ اققان كىرپىگىنەن.