«قۇران»

اۋەلى ايات، حاديس ءسوزدىڭ باسى،
قوسارلى ءبايىت، مىسال كەلدى اراسى.
قيسىنىمەن قىزىقتى بولماسا ءسوز،
نەگە ايتسىن پايعامبار مەن ونى اللاسى.

اباي قۇنانباي ۇلى

قۇران مەن حاديس وقىلعان كەزدە،
وتىرعان جەرگە نۇر تارار.
ولەڭ دە سولاي ىزەتتى بولسا،
جامىراي اعىپ جۇرەككە
جاپىراق بولىپ جايقالار.
جاپىراق بولىپ جايقالسا،
الپىس ەكى تامىرىڭ،
سەن وندا كۇنسىڭ جاناتىن.
ماڭدايىڭنىڭ وتىمەن
ماڭايىڭدى جىلىتىپ،
مامىرلاپ قانا اعاتىن.
سەنەر ەدىڭ سول شاقتا،
سەزەر ەدىڭ شىنىمەن،
كوكىرەگىڭدە ءبۇر اتقان،
كوبەلەكتىڭ قاناتىن.
وينايدى ولار وي بولىپ،
قاناتتارى سۋسىلداپ،
ماڭدايىمنىڭ ۇستىنەن.
مەن ويتكەنى اللامنىڭ
اقيقاتىن تۇسىنەم.
جەتى عارىش ءىلىمىن
جەكە ءبىر نۇرعا توعىتىپ،
ءجۇز ون ءتورت سۇرە شاشاقتاپ،
جەر ۇستىنە تۇسىرگەن،
جاراتۋشى حاھ اللام،
سەن سىيلاعان جۇرەكتەن
ءوزىمدى ىزدەپ كەلەمىن،
ءومىر – باقي ىشىنەن.
ءوزىمدى ىزدەپ كەلەمىن،
جۇرەگىمنىڭ ىشىنەن.
ەي، كەڭىستىك جازۋى!
سۇيەم سەنى ءموپ-مولدىر
سۇرەلەرىڭ ءۇشىن مەن.

ارتۋ-ارتۋ بەلدەردىڭ
اتتاپ ءوتىپ ۇستىنەن،
اي نۇرىنا ات جۋعان.
التى قۇلاش جەتپەگەن،
تەكشەدەي تەگىس بەلدەرىن،
جاي تاسىمەن شارت بۋعان.
جەل كىسىنەتكەن جەبەسىن،
جەتى ايلىق جەرگە جەتكىزگەن،
جولبارىس جۇرەك ەرلىكتى،
تۋعان جەردىڭ توپىراعىن
ءتاۋ ەتەتىن ەلدىكتى،
ءومىر دەگەن زورلىقتى،
ءولىم دەگەن شىندىقتى،
سەندە ەكەنىن تۇسىنەم.
قۇران شاريف كىتابى،
سۇيەم سەنى تۇپ-تۇنىق
كاۋسارلىعىڭ ءۇشىن مەن.
جاراتۋشى حاق اللام،
قالاپساپتان قۇلاتىپ،
اق قاعازعا كوكتەتكەن،
ابىرويىڭ ءۇشىن مەن،
اتاق، داڭقپەن اۋىرعان،
ادامداردى تۇسىنەم.
قاشىپ شىعىپ سولاردىڭ
قاتارىنان ءبىر كۇنى
ماڭگۇرت قوعام، مەن سەنىڭ،
وبالىڭ بوپ سىزدارمىن،
وتىز ەكى تىسىڭنەن.